arrowصفحه اصلي arrow خورشیدهای فروزان arrow حضرت آیت الله نجابت arrow مختصری در شرح احوال حضرت آیت الله العظمی نجابت(ره) به قلم یکی از فضلاء حوزه
چاپ ايميل

مختصري در شرح احوال عالم ربّانی و فقیه مجاهد

حضرت آيت الله العظمي حاج شيخ حسنعلي نجابت(ره)

 

 

حضرت آيت الله شيخ حسنعلي نجابت شيرازي (1296 _ 1368 ش) مقدمات علوم را در شهر خويش آموخت و در سن 15 سالگي به حوزه علميه نجف اشرف عزيمت نمود. وي از پرورش يافتگان حوزه علميه نجف اشرف و جامع علوم عقلي و نقلي بود. وي در فقه و اصول از مبرّزترين تلامذه آيات عظام سيد ابوالقاسم خوئي(ره)  و ميرزا عبدالهادي شيرازي (ره) به سالهاي حضور درحوزه درس ايشان بوده و در علوم عقلي از بهترين تربيت يافتگان محضر علمي آيت الله شيخ علي محمد بروجردي(ره) به شمار مي آمد.

برازندگي فوق العاده علمي او در اين ساليان ايشان را مورد توجه اساتيد و همدرسان ايشان قرار داده بود به نحوي كه تمام اساتيد علمي ايشان زبان به مدح او گشوده و در بين طلاب و فضلاي نجف مشار اليه بالبنان بود. وي پس از دريافت اجازه اجتهاد در سن 27 سالگي به محضر عرفاني ولي كامل الهي آيت الحق فقيه مطلق آيت الله سيد علي قاضي طباطبائي(رض) راه مي يابدو در اين ساليان از معدود كساني بوده است كه بطور مستمر و مدام در محضر اين عارف الهي شرف حضور داشته است و از آن بحر عظيم سيراب مي شده و استفاده فراوان مي نموده است. وي از حالات و مقامات عرفاني آن مرد خدا اطلاع كامل داشته و از آن بزرگمرد الهي خاطرات فراوان نقل مي نمود.

آيت الله شيخ حسنعلي نجابت از مبرّزترين تلامذه مرحوم قاضي بوده؛ چنانكه آيت الله قاضي در مورد ايشان فرموده اند كه «شيخ حسنعلي اهل حرم است»، «شيخ حسنعلي با تمام وجودش به نزد ما مي آيد» فتأمّل فانّه دقيق.

و از آيت الله شيخ عباس قوچاي (رضوان الله عليه) وصيّ مرحم آيت الله قاضي نقل شده كه آيت الله نجابت در اين ساليان كوتاه آنچه را ما سالها به دنبال آن بوديم از محضر آيت الله قاضي استفاده نمود.

آيت الله نجابت پس از رحلت آيت الله قاضي به محضر عرفاني آيت الله انصاري همداني(رحمت الله عليه) راه يافته و از مبرّزترين شاگردان ايشان به شمار مي آيد و مورد نظر تام آن مرحوم بوده است. آيت الله انصاري بارها فرموده بودند كه «حساب شيخ حسنعلي از تمام كساني كه به اينجا مي آيند جداست و ظرف استعداد او بسيار فراتر از ديگران است؛ چون چون دريايي است كه هرچه در او بريزي پر نمي شود». نيز فرموده بود كه «شيخ حسنعلي چون بخواهد مي تواند عالمي را از نور خويش روشن كند».

آيت الله نجابت(رضوان الله عليه)  از بانيان نهضت فارس در سال 1342 به همراه شهيد آيت الله سيد عبدالحسين دستغيب بوده و از شاخصترين رجال مجاهد فارس به سالهاي پيش و پس از انقلاب محسوب مي گردد. حضرت آيت الله نجابت از ابتدا كانون و مركز زندگي خود را خداوند عليّ اعلي قرار داده كه يافته بود هرچيز در جنب خداي متعال هيچ است، پس سراب بودن غير را نصب العين خويش قرار داده و خداوند را فاعل ما يشاء و فعّال حقيقي در تمام عوالم مي دانست و در اين راه استقامت ورزيد تا اينكه جذبات حق ايشان را دريافت، لذا در اثر نور شرح صدر  و علم و يقين به مرتبه مكاشفه حقيقي رسيد كه نور خدا را در تمام موجودات مشاهده مي كرد و اسرار خلقت و سبحات جمال و جلال الهي برايش آشكار شده بود. وي احاطه و قرب حضرت احديت جلّت عظمته و احاطه و قرب متولّي عالم امر _ حضرت بقيّة الله العظمي _ را در قلب و سرّ خويش يافته بود. اين راه را به تبعيت محض از حضرت محمد بن عبدالله(صلي الله عليه و آله) و 12 نور پاك(عليهم السلام) پيموده و در اثر عنايات پروردگار قلب شريفش محل تجلي انوار خداوند علي اعلي گرديده و متّصف به اوصاف ربوبي شده فناء خويش و تمام موجودات و بقاء پروردگار برايش متجلّي گشته بود، لذا به هر صفتي كه ظاهر مي شد اولين متصف به آن صفت بود به نحوي كه حقيقت آن صفت از او ظهور مي كرد و البته خودي در كار نبود و معرّف تام پروردگار شده بود. بخصوص در دوستي و محبت كم نظير بود و به تمام معني پاكباخته بود. و البته دوستي ايشان نسبت به طلاّبِ پروردگار و مؤمنين بسيار فوق العاده بود. صفات و مقامات عرفاني او از وهم ما بيرون است و در اين سطور نمي گنجد و في الواقع قلّ أن يُري مثلُه ؛ جَمَعَ بين العلم و العمل و لاتجدُه فارغا" قطّ ، كان يخدم أصحابَه بنفسه و يؤثرهم علي نفسه و كان يقيّد الخواطر بهمّته لاسيّما اذا تكلّم في التوحيد. كان مبسوطا" مع الحقّ في عموم أحواله، فهو من أهل الله و خاصّته و له شأن كبير و معرفة تامّة و همّة رفيعة، و أمّا في معاملته مع الخلق فهو بريء من المُداهنة، قويّ في المناصحة، لايستحيي في الحق من أحد، و لاتأخذه في الله لومة لائم و يحفظ دينه حفظا"، يعطي كلّ حقّ حقّه و له الحقّ علي الناس و ليس لأحد منهم عليه حق.

سالها عمده منزل خويش را در اختيار دوستان و طلاّب قرار داده و هر كس از دوستان و مؤمنين هر وقت از شبانه روز به ايشان رجوع مي نمود با روي باز پذيرايي مي فرمود. از احوال همه دوستان آگاه بود و به مشكل همه رسيدگي مي كرد و به نظر خويش حزن و غم از دل دوستان بيرون مي كرد.

از عالم امر و روح افراداطّلاع داشت و مي دانست كه هر كس در تحت سلطنت چه اسمي از اسماء الهي است؛ لذا با هر كس به اقتضاي حال و مقام او رفتار مي نمود و چون تكيه گاه محكمي براي دوستانش بود و بالجمله كان عارفا" بالله واقفا" مع الله يحبّ أهل الله و أهل القرآن وجميع الخلق كما يحبّهم الله.

ايشان در اين چند سال آخر عمر شريفش به مقام تجرّد از صورت رسيد، همان مقامي كه نهايت همّت اساتيد عرفانيش بود. دوستان او هميشه در مقابل خود مردي را مي ديدند كه «هو الاول و الآخر و الظاهر و الباطن» نصب العينش شده بود و همه حركات و سكناتش «هو معكم أينما كنتم» را ظاهر مي نمود و كريمه «فاعلم أنّه لا اله الاّ الله» سرلوحه تعاليمش بود. او را قدرت تصرف در قلوب و تبديل نفوس بود و مناقبهُ و كراماتُه أكثر من أن تُحصي فهو نعم المؤدِّب و المربِّي. ايشان را توفيقات و تحقيقاتي است كم نظير در عرفان به ويژه عرفان عملي كه تا كنون در دسترس عموم قرار نگرفته. مدفن شريفش در امامزاده سيد ميرمحمد بن موسي الكاظم (عليهما السلام) در كنار مقبره دوست و رفيق سلوكيش آيت الله شهيد دستغيب در شيراز قرار دارد.

 

 
< بعد   قبل >
كليه حقوق نزد پايگاه اطلاع رساني دفتر حضرت آيت الله حاج سيدعلي محمد دستغيب محفوظ ميباشد.