arrowصفحه اصلي arrow خورشیدهای فروزان arrow حضرت آیت الله نجابت arrow قصیده ای در ثواب گریه بر ابا عبدالله الحسین(ع)
چاپ ايميل

قصيده اي مستدل از روايات
در ثواب گريه بر حضرت اباعبدالله الحسين
(عليه السلام)
سروده حضرت آيت الله العظمي شيخ حسنعلي نجابت(رحمت الله عليه)

 

مزن تيشه  بر ريشه خويشتن                                مكن كجروي و مشو راهزن
چه آگاهي از گريهء بر حسين                                   ز ثارالله و حضرت ذوالمنن
هرآنكس كه گريان شود بر حسين                        گناهش فرو ريزد از جان و تن

گلي رويد از گريهء بر حسين                                  كه وي را نباشد خزان و فتن

خرد خام شد در ثواب بكاء                                 ولي پخته شد قلب و روح و بدن

به يك قطره ايثار كردن ز چشم                         نماند به جا فسق و ذنب و محن

بود مدرك حكم در دين حق                              «چهار» اولش گفتهء «ذوالمنن»

دوم قول و تقرير فعل كسي                                 كه تطهير وي محرز مرد و زن

سوم عقل و اجماع رابع شمر                               مدلّل شود حكم بي سوء ظن

ولي اين دو هنگام فقدان حكم                                     ز ربّ و نبي و وصيّ زمن

نيابي محل عقل و اجماع را                                       اگر يافتي در كتاب و سنن

عمومات و اطلاق قرآن رب                                     به اخبار مقطوع تخصيص زن

بزرگان و ارباب فنّ اصول                                        نمودند قسمت خبر را به فن

يك واحد است و بسي پر شروط                                ز وضع روات و صفات كهن

تواتر بود وصف قسم دوم                                   كه شرطش فقط كثرت نقل فن

همين قسم هم نيز شد بر دو قسم                     بود لفظي و معنوي بي سخن

ببين راويان در حديث بكاء                                          همه متّفق بر بهشت عدن

بود جمله اخبار در دسترس                                 قريب چهل، گوش كن دم مزن

نظر كن به اين جمع و اين اتّفاق                           بشويد گمان و دهد حسن ظن

كه يك قطره اشكي چو از چشم ريخت                  ز بهر حسين اوست پاك زمن

اگر مهتري در امورات دين                              ببين رحمت اوست ني حسن ظن

چو مقطوع شد جنّت باكيان                                       شود دزد و خمّار وَرد چمن

به قرآن بود قتل عمدي كبير                                   به گريه فروشد به خلد عدن

ببين كُشت موسي يك قبطيي                            خدايش ببخشود و شد مؤتمن

نظر را به باران رحمت فكن                                  شود زنده هر وَرد در هر چمن

و يا آنكه در گريهء بر حسين                                 شهيد به خون غرقهء بي كفن

بود توبه و گريهء بر حسين                                     خلوص حقيقي جدا ز اهرمن

وليكن ضمان و حقوقات خلق                                    بود فرض بر ذمّه بل قيد تن

حقوقات هر نوع گر ذمّه داشت                          سقوطش به گريه نخواهد شدن

بود جاي هر متّقي در بهشت                                  به گريه شود متّقي و حسن

به هر قطره اشكي كه از چشم ريخت                  شكوفا شود صد گل و ياسمن

نداني كه آن قطره خامش كند                                   فروزنده، سوزنده، نار كهن

همين قطره رخشنده چون گوهري است                   درخشنده تر از سهيل يمن

ز هر قطره اي جنّتي بشكفد                                   ز هر ناله اي ريزدت صد فتن

خوشا خاك و فرش مصيبت گهت                            بود دلگشا همچو مشك ختن

خوشا جويباري كه از عشق او                                   فرو ريزد از چهره و از ذقن

ندارند كوران ز نور آگهي                                              كه كودك نداند طلا را ثمن

ز پندار نا آگهان وا رهي                                    چو بيرون شدي از خود و ما و من

«حسينا» به عشق تو ما زنده ايم                            فداي رهت باد اين جان و تن

 

و صلي الله علي محمد و أهل بيته الطاهرين

صفر الخير سنه يكهزار و سيصد و نود و سه (ه.ق)

تيرماه سنه يكهزار و سيصد و پنجاه و دو (ه.ش) 

 
< بعد   قبل >
كليه حقوق نزد پايگاه اطلاع رساني دفتر حضرت آيت الله حاج سيدعلي محمد دستغيب محفوظ ميباشد.